Takvimler 17 Ağustos’u gösterdiğinde, sadece Marmara değil tüm Türkiye tarihinin en karanlık 45 saniyesini yaşadı. Saatler 03.02’de milyonlarca hayat için artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Toz bulutlarının, çaresiz çığlıkların ve beton yığınlarının arasından yükselen tek bir ses vardı o günlerde, “Orada kimse var mı?”
Düzce, 17 Ağustos’un yıkımını henüz idrak etmeye çalışırken, üç ay sonra gelen 12 Kasım sarsıntısıyla bir kez daha dizlerinin üzerine çöktü. Kent, kayıplarına ağlamaya bile fırsat bulamadan evsiz, çaresiz ve karanlıkta kaldı.
Geçen yıllar binaları yeniden inşa etti, sokaklara hayatı geri getirdi, yıkılan şehirleri ayağa kaldırdı. Ama toprağın altına teslim edilen canların acısı da, o gece zihinlere kazınan o çaresizlik hissi de hiç eskimedi.
FELAKETİN ACI BİLANÇOSU
17 Ağustos 1999 gecesi merkez üssü Gölcük olan 7.4 büyüklüğündeki devasa sarsıntı, Düzce’nin de üzerinde yer aldığı fay hattını kırarak bölgeyi adeta yerle bir etti. Başta Kocaeli, Sakarya, Yalova, Düzce, Bolu, İstanbul, Bursa ve Eskişehir olmak üzere toplam dokuz ili kapsayan bu felakette, resmi kayıtlara göre 17 bin 480 vatandaşımız yaşamını yitirdi.
Bölge genelinde 66 binden fazla konut ve 10 binden fazla iş yeri bir anda moloz yığınına dönüştü. İki depremin art arda vurduğu Düzce’de ise ağır hasar gören veya tamamen yıkılan bina sayısı 6 bin 400’ü bulurken, sadece kent genelindeki can kaybı bin 100’ün üzerine çıktı.
Depremin ardından yaraların sarılması ise uzun ve meşakkatli bir mücadeleye dönüştü. Geçici çadır kentlerden prefabrik alanlara, oradan da devlet eliyle inşa edilen kalıcı konutlara geçiş ile temel altyapının yeniden kurulması yaklaşık üç ila beş yılı buldu. Hatta yaraların daha hızlı sarılabilmesi adına Düzce, felaketten hemen sonra 17 Aralık 1999’da il statüsüne kavuşturuldu. Ancak yıkılan binalar birkaç yılda yükselse de kentin sosyal ve ekonomik hayatının eski ritmini yakalaması, insanların zihnindeki o derin travmaların hafiflemesi en az 10-15 yıllık uzun bir sürece yayıldı.
Odatv.com
